|
Dag 11: Upper Hutt - Picton - Blackball
Vanmorgen vertrokken we al vroeg (7.15 uur) naar Wellington. Henry had reeds op 19 december 2005 bij Interislander geboekt voor de overtocht naar het Zuidereiland (Picton). De kosten voor de veerboot bedroegen $ 323.00 voor 6 personen incl. de huurauto.
Om 7.50 stonden we al op de boot en om 8.45 uur vertrokken we. De tocht door de Cook Strait van Wellington tot Picton duurde precies 3 uur. Na 3 kwartier waren we op open zee en even later waren de eerste toppen van het Zuidereiland al in zicht. Het laatste stuk kwamen we ogen tekort om de prachtige natuur op te nemen. Om exact 11.45 kwamen we in Picton aan en een kwartier later reden we al door deze plaats. Hier namen we de State Highway (verder afgekort S.H.) 1 tot Blenheim; vervolgens de S.H.63 naar Renwick, waar we bij “Woodbourne Taverne” een hapje hebben gegeten.
We vervolgden onze weg door de Wainray-Valley, een groot wijngaarden gebied. Hierna kwamen we in een schitterend natuurgebied: aan weerskanten van de weg heuvels, dan begroeid met dennen en een grote variëteit aan bomen en struiken, dan weer een zwarte en grijze steenmassa. De rivieren die we tegenkwamen hadden weinig of geen water door de langdurige droogte. We reden verder over St.Arnaud, Kawatiri Junction, Gowanbridge (hier gingen we over op de S.H.6), Inangahua richting Westport. Van Blenheim tot Westport, ongeveer 260 km. was voor de echte natuurliefhebber het neusje van de zalm. Vlak voor Westport bogen we af naar Charleston en Greymouth. Ook dit gebied is meer dan de moeite waard om te rijden. Links hoge bergen en het Paparoa National Park, aan de rechter hand de duinen en veelal de Tasman Zee. Hoogtepunt op dit gedeelte van de rit was vlak na het plaatsje Punakaika het bezoek aan de Pancake Rocks, ofwel rotsen, gestapeld in de vorm van pannenkoeken. Het was niet alleen genieten van dit natuurverschijnsel, ook indrukwekkend was de kracht van de Tasman Zee die tot uitdrukking kwam in het beuken tegen de rotsen.
Verder ging de tocht over Barrytown, Greigs, Rapahoe en Rumanga. Vlak voor Greymouth bogen we links af (H.S.7) om via Omoto en Taylorville het dorp Blackball te bereiken, een oud mijnwerkersplaatsje, waar niet veel veranderd is sinds het vertrek van de laatste mijnwerkers.
Ook hier had Henry kort geleden reeds voor 2 nachten geboekt in het Hilton Hotel. De naam van dit hotel bleek niet helemaal aan de verwachtingen te voldoen: het deed meer denken aan een saloon in een Western (met open haard en een bandje dat Country & Western zong en speelde), de slaapkamer was niet “het van je”, en ook het eten was anders dan we tot nu toe gewend waren. De overige gasten die avond waren leden van een motorclub uit het Noordereiland. Hier hadden wij alle drie een kamer apart.
-vandaag 423 km. gereden-
|
|
|
|
|
Home
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)