Reisverslag - Dag 02

8 maart 2000: Dag 1 stelde natuurlijk niet veel voor en was enkel een alleen de heenvlucht. Op dag 2 begon de echte reis pas. Het zou een lange dag worden, want we kwamen dus al om 7:20 aan op Don Muang, de internationale luchthaven van Bangkok.

Aankomst in Bangkok
Onderweg moesten we een immigratiekaart invullen, die de douane bekeek, waarna m'n paspoort weer van een extra stempel voorzien werd. De douaniers op de luchthaven bleken trouwens kenmerkend te zijn voor het algemene (werk)tempo in Thailand. Ze laten zich niet opjagen en doen alles op hun dooie gemak.

Na het uitzoeken van de koffers, heb ik meteen wat nederlandse guldens gewisseld voor thaise baht (de koers was ongeveer: 100 baht is 6 gulden). Geld wisselen gaat trouwens overal erg gemakkelijk in Thailand. Je kunt gewoon nederlands geld meenemen. Pinnen gaat bij ATM machines trouwens ook prima.

Bij aankomst op het vliegveld zelf viel één ding meteen op: De drukkende hitte in combinatie met een hoge vochtigheid. Zelfs binnen had je daar last van. Maar toen ik even naar buiten liep, was het net of ik tegen een enorme onzichtbare muur aanliep. Wat dit precies was, kun je later goed lezen.

Busrit naar het Hotel
Op het vliegveld stonden de gidsen van de reisorganisatie ons al op te wachten. Door een misverstand was onze bus er nog niet, maar gelukkig had men vrij snel voor een vervangende bus gezorgd.

Bangkok heeft ongeveer negen miljoen inwoners en mag dus een grote stad genoemd worden. We namen met de bus de autoweg die over de stad heen loopt. Vanuit hier heb je een heel goed uitzicht over Bangkok. Het was toch een heel andere stad dan ik verwacht had. Er stonden bijvoorbeeld heel veel hoge, moderne gebouwen, hetgeen ik niet verwacht had. Daarnaast zag je ook vormen van armoede in de vorm van zeer oude, bouwvallige huisjes.

Tegen 9:00 kwamen we aan in het hotel, waar we twee nachten zullen verblijven. Het was het Narai hotel, gelegen aan de Silom Road, midden in het centrum van Bangkok.

Het Narai hotel heeft trouwens ook een eigen website:
>> Naraihotel.com

Even wennen
Om 12:00 zouden we verstrekken voor een lunch, waarna het middagprogramma kon beginnen. Natuurlijk had ik geen 3 uur nodig om me op te frissen, dus al ruim voor 12:00 liep ik rondom het hotel rond.

Ik moest enorm wennen aan bepaalde dingen in Bangkok, aka Krung Thep "City of Angels" (Stad der engelen). De stad heeft erg veel last van verkeersopstoppingen, geluid en vervuiling. Het ergste was "de lucht". Deze was erg drukkend, warm, maar vooral klef. Daarnaast hangt er een flinke laag smog en ruikt (ik durf het woord stinken niet te gebruiken) het er erg naar al de gerechten die op straat worden klaargemaakt. Je loopt van het ene eetkraampje langs het andere. Thai schijnen erg veel buitenshuis te eten, hetgeen te merken is ook.

Ik was dus al in New York geweest, waar ik toen al opkeek van de drukte in het verkeer. Maar in bangkok was het nog drukker. Dit kwam vooral door de vele brommers die er rondscheuren. Ze scheuren letterlijk, want ze vliegen links en rechts overal voorbij. Ze produceren ook erg veel geluid.

Dan waren er nog de bovengrondse kabels. Stroomkabels hangen gewoon los, je moet uitkijken dat je er niet tegenaan loopt. Transformators hangen ook gewoon op 2 meter boven de stoep (zie foto). Op sommige plaatsen hoorde je de stroom trouwens gewoon door de kabels gieren.

Tijdens het rondlopen werd ik trouwens de hele tijd aangesproken of ik geen taxi nodig had. Ze toeteren de hele tijd op je, en hebben zelfs handlangers op de stoep staan. Dit had ik nog niet eerder meegemaakt, dat je zo achterna gezeten wordt. Maar goed, die mensen moeten ook verdienen, en aan wie kun je in dat geval meer verdienen dan aan toeristen?

Het middag programma

Om 12:00 vertrokken we per bus naar een restaurant waar we een lunch zouden nuttigen. Dit was in buffetvorm, dus we hoefden zeker geen honger te lijden. Net als de hele reis eigenlijk was het een buffet van thaise, chinese en europese keuken. Het smaakte fantastisch.

Na een korte wandeling begon (zelfs achteraf gezien) één van de hoogtepunten van de hele reis: een boottocht per longtailexpresboat over de Chao Phraya rivier en door de smalle klongs (kanalen) van de stad. Dit was echt geweldig. Ik zag meteen dat de hoge, moderne gebouwen een verkeerde eerste indruk van Bangkok hadden gegeven.

Langs het water woonden veel mensen nog zeer primitief, in zeer kleine huisjes, die vaak niet meer leken dan wat aan elkaar gespijkerde planken. Thai hebben meer ook niet nodig, omdat ze heel anders tegen een woning aankijken dan wij Europeanen dat doen.

Net als het uitzicht vanaf het Empire State Building op de eerste dag de reis naar New York al de moeite waard maakte, was dit met deze boottocht door Bangkok ook het geval.

>> Uitzicht tijdens de boottocht

Wat Arun

Bij de Wat Arun, de tempel van de Dageraad gingen we even van boort. Voor ik het in de gaten had, had ik bijna een wurgslang op m'n nek liggen, maar gelukkig kon ik nog net "neeee" roepen tegen de eigenaar van de slang, een klein jongetje trouwens. Deze tempel (de eerste van velen op deze reis) is helemaal versierd met chinees porselein. Erg mooi om te zien.

De avond

De eerste avond in Bangkok hadden we een "welkomsdiner" in het Hotel. Dit was uitmuntend, er was echt vanalles: van spaghetti tot sushi, van aardappelen tot barbeque, fruit, ijs, alles... Ik had voor de eerste keer in m'n leven Sushi, maar denk dat het ook de laaste keer was. Dat smaakte nu echt naar niks. Een kipfilet en biefstukje van de grill smaakte toch beter... aangezien je van alles wederom zoveel kom nemen als je wilde, hebben we enkele uurtjes aan tafel gezeten.

Het diner zat bij de reis inbegrepen, maar de drank was wel voor eigen rekening. Onze gids had ons er in de bus al voor gewaarschuwd, maar dit overtrof mijn ergste verwachtingen. Veel mensen in Thailand kunnen echt niet met geld omgaan, dat wil zeggen ze kunnen niet tellen. Toen we moesten afrekenen, duurde het volgens mij wel een half uur voordat hij eruit was wie hoeveel wisselgeld terugkreeg. Dat was niet normaal.

Aangezien ik op dat moment toch al een slordige 32 uur op was, heb ik niet meer lang aan de bar gezeten. Alhoewel twee thaise meiden een vrij aardige zangact van bekende engelse liedjes opvoerden, zocht ik om 22.30 toch al m'n bed op.